عکاسان ، عکاسی

بخش اول ـ متد ترکیب  تصویری

اولین سلسله‌ مباحث آموزشی ما پیرامون اصول فیلم‌برداری به نحوه‌ی قاب بندی و ترکیب تصویری اختصاص دارد، چه لزوم بیان برخی ازجزای ضروری صحنه و حذف اجزای غیرضروری صحنه می‌تواند کادری زیبا و مناسب و منسجم را از یک تصویر برای شما فراهم سازد چرا که اگر تصویر به درستی ترکیب نشده باشد، با انحراف چشم از موضوع اصلی، ارزش تصویر را کاهش داده  و از رساندن هدف و پیام به بیننده در می‌ماند. ترکیب درست یک تصویر علاوه بر ایجاد توازن، بیننده را از سردرگمی نجات داده و نقطه ی تمرکز وی را بر روی نقطه‌ی تأکید تصویر موجب می‌گردد. همچنین ترکیب و کادربندی  درست تصاویر، می‌توانند پرسپکتیو تصاویر را افزایش داده و تناسبات میان اجزای آن را شدت بخشد و چگونگی القای تصویر را آنگونه که در ذهن فیلم‌بردار و کارگردان می‌باشد نظیر رسمیت، هیجان و …، به نحو درستی به تماشاگر بقبولانیم. لذا می‌توان ترکیب تصویری را شامل ذکر آحاد تصویر به گونه‌ای که ذهن بیننده را بر روی نقطه‌ی تأکید تصویر متمرکز کند ، تعریف نمود. اما نباید از این نکته  نیز غافل بود که هدف اصلی دلپذیر ساختن تصویر برای دید بیننده خواهد بود و هرگز نباید این را فدای قواعد دست و پا گیر نمود، هر چند که قواعد و قوانین نیز بر اساس لذّت بیننده و نگاه وی تدوین گردیده اند. بنابراین ترکیب تصویری دارای اهمیت  به خصوصی می‌باشد. بنابراین لازم است تا فیلم‌بردار با برخی از اصول این فن آشنا شود. عوامل بصری سازنده‌ی یک تصویر شامل گروه، خط، رنگمایه‌و عمق ظاهری یا واقعی می‌باشد که به تفصیل در مورد  آن‌ها  مطالبی بیان می‌داریم.

الف‌ ـ گروه:

شامل تمامی اجزایی است که باید در یک کادر جا بگیرند. تصویری بسته از یک گوینده‌ی خبری که در جلوی یک میز قرار دارد و در پشت سر وی نیز نقشه‌ای ترسیم شده است و همچنین میکروفون و گلدانی که بر روی میز می‌باشد ،  گروهی شامل میز، نقشه، میکروفون و گلدان گل را تشکیل می‌دهد که چگونگی قرار گرفتن آ‌ن‌ها بحث ترکیب تصویری در یک گروه می‌باشد. ترکیب قرینه ای اجزای یک گروه  معمولاً حالت رسمیت را القاء می‌کند و نقطه‌ی تأکید آشکاری را نخواهد داشت. و از نظر بصری نیز  طرحی جالب نخواهد بود. معمولاً نمی‌توان مرکز هندسی یک تصویر را نقطه‌ی تأکیدی بر تصویر در نظر گرفت اما هر گاه عکس را به صورت افقی و عمودی به سه بخش تقسیم کنیم، محلّ « برخورد یک‌سوم ها » که به همین اصل نیز معروف می‌باشد، نقطه‌ی تأکیدی مناسب را فراهم می‌آورد. این اصل معمولاً در نماهای توشات ( دو نفره ) و آورشولدر ( از روی شانه ) کاربردی عالی دارد.

تئوری تناسب طلایی یونانیان نیز کاربردی مفید دارد. آن‌ها معتقد بودند که نقطه‌ی تأکید باید پنج هشتم داخل هر کدام از لبه‌های کادر قرار گیرد که تقریباً برابر با همان محلّ برخورد یک سوم‌ها می‌باشد. ترکیب مثلثی نیز یکی از راه‌های دستیابی به نقطه‌ی تأکید تصویر می‌باشد. هر گاه مثلثی از اجزای یک تصویر فراهم شود، به گونه‌ای که دوربین بر روی قاعده ی مثلث و نقطه‌ی تأکید بر رأس مثلث واقع شوند، ترکیب تصویری قوی‌ای فراهم می‌گردد.

ب ـ خط

آن‌چه در این بحث مورد بررسی قرار می‌گیرد شکل مسیر خطوط می‌باشد. خطوط می‌توانند قصد و حالت صحنه را ترسیم کنند. خطوط موازی با کادر، احساسی از رسمیت، ترتیب و تعلّق به آن می‌دهد. این گونه تصاویر که از چنین خطوطی بهره‌مندند، هیجان چندانی را خلق نمی‌کنند و لذا برای تصاویری انتخاب می‌شوند که برای ترسیم هیجان به کار نمی‌روند. تداخل خطوط افقی و عمودی و کثرت آن‌ها در یک صحنه، فضایی خشن وانعطاف ناپذیر را به‌وجود می‌آورد که تصاویر زندان از این دست می‌باشد. خطوط اریب در صحنه معمولاً فضایی پر هیجان و

منعطف را القاء می‌کنند و جذّابیت تصویری خاصّی را به‌وجود می‌آورند. تسلّط بیش از حد خطوط اریب می‌تواند موجبات سردرگمی بیننده را فراهم کند. خطوط منحنی معمولاً جلوه‌ای از آرامش و وقار و زنانگی را بیان می‌دارد. هر چه انحنای خطوط بیشتر شود از قدرت آن کاسته شده و وقار را از آن می‌گیرد. می‌توان با پایین و بالا بردن دالی و حذف برخی از اجزای‎   زیاد، خطوط بیش از حد منحنی را حذف نمود.

ج ـ حرکت

از دراماتیک‌ترین ابزار جلب توجه بیننده به نقطه‌ی تأکیدی خاص می‌باشد. معمولاً حرکات ا‎  ریب، تأثیر گذارترین حرکات در صحنه می‌باشند، چنان که حرکت در طول صحنه و موازی با قاعده‌ی کادر چندان جالب نیست. حرکات اجرا کننده به صورت مستقیم و به طرف دوربین خالق صحنه‌ای تکان دهنده می باشد. اما به طور کل دو حالت کلی برای بهره‌گیری از ابزار « حرکت» در صحنه وجود دارد.

1.            هرگاه بازیگر در یک صحنه‌ی عمومی، خلاف مسیر حرکت سایرین و در حالی که به شدت از لا‌به‌لای‎ آن‌ها عبور می‌کند به طرف دوربین بیاید، خواه ناخواه دید بیننده به طرف وی جلب می‌شود و حتی گاه سرعت حرکت او بیشتر نمود پیدا می‌کند هر گاه وی فرضاً به سمت چپ کادر بدود و سایرین به سمت راست کادر.

2.            هر گاه بازیگر در میان انبوهی جمعیت متحرک ثابت باشد، دید را به سوی خود می‌کشاند همانند کودکی که در لا‌به لای جمعیتی متحرک گوشه‌ای نشسته‌  و گریه می‌کند و یا تصور کنید میدان جنگی را که در آن تن‌های بی حرکت فراوانی دیده می‌شود و حال ناگهان یکی از آن‌ها بنشیند و یا حرکت کند، واضح است که به طور ناخودآگاه دید ‌متوجه‌ی وی می‌شود.

د ـ رنگمایه

معمولاً روشن ترین نقاط یک صحنه، نقطه‌ی تأکیدی در آن صحنه است. همچنین نقطه‌ای در تصویر و یا جزیی از تصویر که دارای رنگمایه‌ای متمایز از سایر اجزاء می‌باشد دارای کشش دیدی بیشتر می‌باشد. وجود رنگمایه‌های روشن در گوشه‌های کادر معمولاً چشم را از صحنه‌ی اصلی منحرف می‌کند، حال آن‌که رنگمایه‌های تیره در گوشه‌های کادر، با افزایش فشردگی آن چشم را به طرف نقطه‌ی تأکید تصویر جذب می‌کند. رنگمایه‌های تاریک‌تر که در نزدیک قاعده قرار بگیرند ترکیب مثلثی مطلوبی را ایجاد نموده و نقطه‌ی تأکید تصویر که در رأس مثلث قرار گرفته بیشتر جلب توجه می‌کند. باید در تصویر برداری‌های رنگی دقت داشت که برش در تصویر باید به گونه‌ای باشد که رنگ‌های زمینه به شدت تغییر نکند.

هـ ـ عمق

خلق تصویری سه بعدی، در مدیوم دو بعدی تلویزیون، تخصّصی است که همواره مد نظر فیلمبرداران قرار داشته و از چهار طریق امکان پذیر می‌باشد: پرسپکتیو گروه، پرسپکتیو خط، پرسپکتیو رنگمایه، وضوح قیاس.

1.      پرسپکتیو  گروه

در این مورد بحث بر سر نسبت‌های منظر‌ه‌ای می‌باشد. تصویری از دو درخت را در نظر بگیرید که یکی نزدیک به دوربین ایستاده و دیگری پشت سر آن‌ و دورتر می‌باشد. هرگاه درخت جلو،‌ بزرگتر باشد، به نظر می‌رسد فاصله‌ی زیادی بین دو درخت وجود دارد. این خطای چشم بوده و درست همان کاری است که تصویرگر باید انجام بدهد اما چگونه؟ این عملی است که با یاری جستن از عدسی‌ها ممکن می‌گردد و در بحث‌های آتی پیرامون آن صحبت خواهد شد. مثلاً عدسی زاویه‌ی باز، عمق را افزایش داده و برعکس عدسی تله فتو عمق را کاهش می‌دهد. تصویرهای زاویه‌ی بالا فضای بین اجزای عمودی را کوتاه‌تر کرده و ارتفاع را کاهش می‌دهد و تصویرهای زاویه‌ی پایین هر گاه با عدسی زاویه‌ی باز گرفته ‌شود، سطح عمودی را بیشتر مورد تأکید قرار می‌دهد.

2.      پرسپکتیو  خط

ترکیب خطوط در یک صحنه جهت برقراری تناسبات منظره‌ای. می‌دانیم که خطوط نزدیک به دوربین بزرگ‌تر و خطوط دورتر، کوچک‌تر به نظر می‌رسند که هر گاه از عدسی زاویه‌ی باز استفاده شود این تأثیر نمود بیشتری پیدا می‌کند. از همین خاصیت و با استفاده از زوایای اریب، می‌توان به تصویر، تصوری از عمق را بخشید.

3.      پرسپکتیو  رنگمایه

هر گاه رنگمایه‌ها طوری ترکیب شوند که تصاویر تیره در جلو و تصاویر روشن در عقب صحنه واقع شوند، تصویری از عمق به صحنه داده می‌شود، نورپردازان در این مورد کمک شایانی به فیلم‌بردار می‌کنند.

4.      وضوح قیاسی

هر گاه تصویری را با دوربینی قاب بندی کنیم که از عدسی زاویه‌ی باریک تر یا هر عدسی که درجه‌ی F (کانونی) آن کاملاً باز شده است بهره‌مند باشد، زمینه‌ی عقب تقریباً به طور قطع از عمق تصویری صحنه بیرون مانده و دارای وضوح نخواهد بود، در نتیجه نقطه‌ی تأکید تصویر در وضوح مشخّص بوده که حاصل آن افزایش عمق در صحنه می‌باشد. گذشته از افزایش عمق در تصویر، وضوح قیاسی، به تمرکز حواس بیننده بر روی موضوع اصلی کمک می‌کند. این متدی است بسیار مفید که اغلب فیلم‌برداران از آن استفاده می‌برند

در سینما ، نورپردازی چیزی فراتر از نورتاباندن به اشیا ، فقط برای نمایاندن آنها است. بخش های روشن تر و تیره تر درون قاب به ساخته شدن ترکیب بندی هر نما کمک می کنند و به این ترتیب نگاه ما را به اشیا و کنش های خاص معطوف می دارند. یک لکه که نور بیشتری دریافت کرده ، می تواند چشم بیننده را به یک نکته مهم جلب کند ، در مقابل ، سایه جزئیات را پنهان می کند یا تعلیق ایجاد می کند درباره اینکه چه چیزی ممکن است در آنجا ، در پشت سایه باشد.

نورپردازی کمک می کند تا بافت ها جلوه گر شوند : خطوط یک صورت ، ظرافت تار عنکبوت ، بافت زبر چوب ، درخشندگی یک قطعه جواهر و ... .

 همچنین نورپردازی به ترکیب بندی کلی نما شکل می دهد. مثلا در شکل سمت چپ که نمایی از فیلم جنگل آسفالت ( 1950- The Asphalt Jungle ) ساخته جان هیوستون ( John Huston ) است ، نوری که از یک لامپ آویزان می تابد ، اعضای باند ( انها قصد دزدی از یک جواهر فروشی را دارند ) را به صورت یک تن واحد نشان می دهد و در عین حال با تاکید بر قهرمان ، از طریق اختصاص دادن روشن ترین و تمام رخ ترین حالت به او ، نقش او را برجسته تر کرده است.

نورپردازی می تواند حس ما از شکل و بافت اشیای نمایش داده شده را تحت تاثیر قرار دهد. برای مثال اگر به توپی از پهلو نور بتابد یک نیم دایره خواهیم دید و اگر از جلو به آن نور بخورد ، گرد به نظر خواهد رسید.

سایه (Shadow )

یکی از مسائل بسیار مهم در نورپردازی سایه است ، زیرا سایه ها به شدت می توانند به حس فضا کمک کنند. دو نوع مهم سایه وجود دارد که هر دو در ترکیب بندی سینمایی نقش مهمی دارند :

سایه پیوسته ( Attached Shadow ): هنگامی که بخشی از یک شیء ، جلوی تابش نور ، بر بخش دیگر آن را بگیرد سایه ایجاد شده ، سایه پیوسته است. برای مثال وقتی در اتاق تاریکی رو به روی شمعی می ایستید ، بخش هایی از صورت و بدنتان در تاریکی قرار می گیرد. این پدیده سایه پیوسته است.

سایه افکنده ( Cast Shadow ): در همان مثال شمع ، بدن شما جلوی تابش نور را می گیرد و سایه ای روی دیوار پشتی ایجاد می شود ، این سایه ، سایه افکنده است.

چهار ویژگی مهم نور ، در نورپردازی یک صحنه

کیفیت نورپردازی به شدت نسبی نور بستگی دارد. به این ترتیب دو حد نورپردازی داریم :

نورپردازی سخت : همان طور که از نامش نیز پیداست ، نورپردازی را سخت می گویند که در آن از نورهای شدید استفاده شود. برای مثال در طبیعت ، آفتاب ظهر نور سخت ایجاد می کند. در نورپردازی سخت ، سایه ها کاملا مشخص و تند هستند و بافت ها و کناره های تیز ایجاد می شود.

نورپردازی نرم : در نورپردازی نرم ، روشنایی ها پخش شده هستند و شدت نور به نسبت نورپردازی سخت کمتر و ملایم تر است. برای مثال نور آسمان ابر آلود ، نرم است. در این نورپردازی ، خطوط و بافت ها کمی نرم ، پخش شدگی نور بیشتر و تضاد ملایم تری بین نور و سایه وجود دارد.

جهت نور

جهت نورپردازی ، بر مسیری اشاره می کند که نور به شی ء می تابد. این مسیرها عبارت اند از :

نور جلویی : نوری که از رو به رو به سوژه می تابد.

 نور پشتی : این نور از پشت موضوعی که قرار است فیلم برداری شود به آن می تابد و می تواند در زوایای مختلف از پشت بتابد برای مثال مستقیم ، از بالا ، از پهلو و ... . نور پشتی اگر همراه دیگر نورها نباشد اثری ضد نور دارد و سوژه را تاریک و تیره می کند. همچنین این نور کمک می کند خطوط مرزی مشخص شوند و سوژه از پس زمینه جدا شود.

نور پایین : نوری که از جلو و از پایین به سوژه می تابد برای مثال کسی که در کنار آتش نشسته و نور آتش از پایین چهره او را روشن می کند. از آنجا که نورپردازی از پایین ، چهره را تحریف می کند ، ممکن است برای خلق وحشت از آن استفاده شود.

نور بالا : نوری که از جلو و از بالا به سوژه می تابد. این نور اگر بر چهره بازیگر بتابد استخوان بندی صورت او را به خوبی نشان می دهد ، به همین خاطر هر گاه فیلم ساز بخواهد حالت چهره و حس موجود در چهره بازیگر ، نمایان شود از این نور استفاده می کند.

جهاتی که در اینجا گفته شد جهات اصلی هستند کمی تغییر زاویه می تواند ، جهات نوری دیگر و در نتیجه کاربردهای بیشتر ایجاد کند.

منبع نور

منبع نور منبعی است که نور را تولید می کند. ممکن است فیلم ساز نخواهد از یک منبع نور مصنوعی استفاده کند و نور طبیعی که در محیط وجود دارد را مناسب بداند و تنها با کمی تغییر در شدت و ضعف و یا سمت و سوی آن ، از طریق فیلتر های نوری یا موانعی که بر سر راه نور ایجاد می کند ، نور مورد نیازش را تامین کند ( این کار در فیلم های مستند بیشتر مرسوم است ). همچنین فیلم ساز می تواند برای رسیدن به نور مورد نظرش در صحنه ، از انواع پروژکتورها و نورپرداز ها استفاده کند.

در اغلب فیلم های داستانی از منابع نوری اظافی برای اعمال کنترل بیشتر بر کیفیت تصویر استفاده می شود. در بیشتر فیلم های داستانی ، چراغ های رو میزی ، چراغ های خیابانی و لامپ هایی که در میزانسن می بینیم ، منبع اصلی تامین نور فیلم برداری نیستند و هم زمان با آنها منابع نوری دیگری خارج از صحنه ، بخش های مختلف آن را روشن می کنند.

فیلم ساز باید تلاش کند ، تا طرحی از نورپردازی ایجاد کند ، که با منابع نوری موجود در صحنه مانند همان چراغ های رومیزی و ... هم خوانی داشته باشد. برای مثال در حالی که در تصور می بینیم ، تنها یک شمع به عنوان منبع نور در صحنه وجود دارد ، نمی توان صحنه را خیلی رو شن و پر نور کرد.

رنگ

فیلم سازهایی که می خواهند بر نورپردازی کنترل داشته باشند ، با نور تا حد امکان سفید خالص کار می کنند. فیلم سازها با استفاده از فیلترهایی که در جلو منبع نور قرار می دهند ، می توانند نور را به هر رنگی که می خواهند در بیاورند. برای مثال ، برای القای نور شمع به ته رنگی نارنجی نیاز است و یا برای القای رنگ مهتاب به آبی متمایل به ارغوانی. رنگ نور بسیار مهم است و تاثیرگذار. با به کار بردن رنگ مناسب در نور می توان به خلق فضا بسیار کمک کرد ، مانند آنچه در مثال نور شمع و نور ماه گفته شد.

ما عادت کرده ایم که به نور محیط هر روزه خود بی توجه باشیم ، از این رو نورپردازی فیلم هم می تواند به سادگی برایمان عادی شود و حتی بدتر بی اهمیت جلوه کند ، با این حال ظاهر یک نما و حس نهفته در آن ، با ویژگی هایی که نور صحنه از آن برخوردار است می تواند کنترل شود. فیلم ساز به طرق مختلف می تواند با دستکاری این عوامل و با ترکیب آنها به تجربه بیننده شکل بدهد.

پس از آنکه نورپردازی هر صحنه کامل شد ، باید مراقب بود که نور برای دوربین کافی باشد. در این مرحله مدیر فیلم برداری با نورسنج ، مقدار نور تابانده شده به صحنه و مقدار نوری را که توسط اجسام ، به ویژه اجسام براق بازتابیده می شود را اندازه می گیرد و با استفاده از آن ، ابزار لازم برای فیلم برداری از آن صحنه را فراهم می کند.

نورپردازی ، نور ها ، ابزار

نور درحقیقت قابل دیدن نیست . اگر نگاهی به دکور نصب شده بیاندازید ،‌می‌توانید تمام زحماتی را که صرف ساختن و تهیه کردن آن شده است ،‌لمس کنید . بنابراین اثر نور را می‌بینید نه خود نور را .

شدت ،‌تضاد یا کنتراست و سمت منابع نوری ،‌باید متناسب با ویژگیهای دوربینهای الکترونیک و زاویه نگاه آنها انتخاب شود. همچنین دمای رنگ نور آنها باید از ابتدا تا انتهای برنامه ،‌ثابت باشد و گرنه کیفیت رنگ برنامه تغییر خواهد کرد. حتی اگرنورپردازی رابلندپروازانه و وسیع طراحی کرده باشیم ، باید به گونه‌ای باشد که با محدودیتهای بسیار جدی و دست وپاگیر استفاده از نیروی برق ، زمان ، نیروی کار ،‌و وسایل نورپردازی کارایی داشته باشد.

بحث هنری نورپردازی

می‌توان از نورپردازی برای تاکید کردن بر سطوح ،‌شکل و جنس سوژه‌ها یا کم جلوه‌دادنشان استفاده کرد ؛ می‌توان تصوری از موقعیت ومکان و فاصله را خلق کرد . می‌توان از طریق ایجاد فضاهای سایه-روشن ، آثاری افسون‌کننده و رویایی و زیبا خلق کرد. می‌توان با نورپردازی آگاهانه و هنرمندانه ، توجه بیننده را به نقاط خاصی جلب کرد ، بدین ترتیب که نقاطی را برجسته و چشمگیر و نقاط دیگری را سرخورده و کم‌اهمیت جلوه داد . با استفاده از روشهای نورپردازی ،‌قادر خواهید بود ظاهر سوژه‌ها را به طور کامل تغییر دهید .

شیوه‌های نورپردازی

برخی اصول بنیادین نورپردازی:

1- ویژگیهای عمومی نورمناسب برای تصویربرداری ویدئو ،محدوده نورهای تند و تیز تا نورهای ملایم را شامل می‌شود . نورهای تندو تیز سایه‌های قوی ایجاد می‌کنند و زمینه و حجم موضوع را آشکار می‌کنند ؛ در حالیکه نورهای نرم و ملایم ،‌روشنایی بدون سایه تولید می‌نمایند و زمینه و حجم موضوع را کم‌اهمیت نمایش می‌دهند. نورپردازی مناسب از ترکیب این نورها به دست می‌آید- سمت تابش نور مورد استفاده ،‌توازن و شدت نسبی آنها و ویژگیهایشان ( نورهای تند تیز یا نرم وملایم ) است که مشخص می‌کند صحنه و سوژه به چه چیزی شباهت دارد.

3- به هر سوژه باید یک نوراصلی(key light) بتابد . این نور ، روشنایی اصلی صحنه را تشکیل می‌دهد که قالب و حجم موضوع و شکل و زمینه سطح آن را آشکار می‌سازد و سمت تابش نور را مشخص می‌کند.

4- برای کاهش کنتراست و نورپردازی سایه‌ها ،‌یک نورفرعی یا پر کننده (fill light) مورد نیاز است تا یک نوع روشنایی نرم ومطبوع را تامین کند.

5- نور پشت که خط محدوده موضوع را از پشت سر مشخص کرده ، به ایجاد عمق و حجم در تصویر کمک میکند.

6- در طرح اساس نورپردازی ،‌به سه نوع منبع نور اصلی ، پرکننده یا فرعی ،‌و نور پشت نیاز داریم که به طور معمول به شکل مثلثی تنظیم می‌شوند.

7- افزون بر نورپردازی سوژه ،‌از چند منبع نوری نیز برای روشن ساختن دکور برنامه استفاده می‌شود . این منابع نوری ،‌شکل ، طرح و قالب دکور را مشخص می‌سازندو تصویر مناسب حال و هوای برنامه را خلق می‌کنند.

نورپردازی باید متناسب با نگاه دوربین باشد و با آن تداخل ناخواسته و ناهماهنگی نداشته باشد . همچنین طرح نورپردازی باید طوری باشد که امکان حرکت و مانور دوربین و بوم صدا را فراهم آورد و از تشکیل سایه‌های نابجای دوربینها و بوم صدا دوری گزیند.

خلاصه آنکه نورپردازی موفق تنها با داشتن یک ذهن خلاق و پیش‌بینی نتایج کار و برنامه‌ریزی منظم ،‌میسر است .

در نورپردازی سنتی که به آن نورپردازی سه نقطه ای هم می گویند ، حداقل سه منبع نوری را برای هر نما در نظر می گیرند و با کم یا زیاد کردن ، تغییر زاویه دادن و ... به نور مورد نظر دست می یابند :

منبع نور اصلی ( Key Light ) :

نور اصلی یک صحنه که معمولا با زاویه 45 درجه نسبت به موضوع تابانده می شود. نور اصلی می تواند از نور خورشید نیز تامین شود. نورهای دیگر را برای کنتراست ، ایجاد سایه روشن و تزئین صحنه ، به این نور می افزایند.

منبع نور فرعی یا تلطیف کننده ( Fill Light ) :

نور ملایمی که معمولا کنار دوربین و در کنار یا رو به روی نور اصلی قرار می گیرد تا مناطق نور ندیده را نور دهد و یا سایه های ایجاد شده توسط نور اصلی را تلطیف کند و به این ترتیب از شدت تضاد نور و سایه بکاهد. از این نور برای تزئین صحنه هم استفاده می شود. اما این نور نباید روی میزان نور صحنه اثر خاصی بگذارد و از خود سایه ای به جا بگذارد.

منبع نور پشتی یا ضد نور ( Backlighting ) :

نور پشت ، از پشت سوژه و معمولا از بالا می تابد. و به حاشیه های سوژه نور می دهد تا سوژه را از پس زمینه جدا کند.

معمولا هر کاراکتر و سوژه اصلی در صحنه ، نور اصلی ، نور تلطیف کننده و نور پشتی خود را خواهد داشت ، اما نورپردازی باید به گونه ای باشد که کاراکتر و سوژه اصلی به خوبی نمایان باشد.

نورپردازی سه نقطه ای در دوران استودیویی هالیوود شکل گرفته است و بعدها به طور گسترده در سینمای سایر کشور ها به کار گرفته شد. امروزه هم این روش روش پر کاربردترین روش نورپردازی است. در این سیستم نورپردازی لازم است ، هر وقت دوربین به قاب بندی جدیدی نیاز دارد ، محل منبع های نور ، دوباره تنظیم و برای قاب جدید آماده شوند.

سبک های اصلی نورپردازی

نورپردازی با مایه روشن ( High – Key Lighting )

این نوع نورپردازی به معنای روشنایی دادن زیاد به صحنه و حداقل سایه است. در این سبک ، نور اصلی تند و مسلط است. نورپردازی پر مایه برای نشان دادن محلی با نور زیاد و خیره کننده برای مثال یک بعد از ظهر آفتابی یا یک سالن مراسم شادی ، به کار می رود. همچنین از این نور برای نشان دادن ساعات مختلف روز نیز استفاده می شود.

به طور کلی ، نورپردازی با مایه روشن ، حس و حالی براق ، شاد و امن دارد ، به همین خاطر بیشتر در فیلم های کمدی و شاد مورد استفاده قرار می گیرد.

نورپردازی با مایه تیره ( Low - Key Lighting ) :

در این سبک ، نور اصلی نقش مسلط ندارد و نور عمومی صحنه بیشتر مایل به خاکستری یا تیره است. البته چند نقطه نورانی برای ایجاد تضاد با تاریکی به کار می آیند ، اما صحنه بیشتر به تاریکی گرایش دارد و حضور سایه ها در آن سنگینی می کنند. نورپردازی با مایه تیره کنتراست های بیشتر و سایه های تیز تر و تاریک تر ایجاد می کند. اغلب نور تلطیف کننده کم است یا به کلی حذف شده است.

نورپردازی با مایه تیره به کار صحنه هایی می آید که فضایی محزون ، مرموز ، اضطراب آمیز و تهدید کننده دارند ، به همین خاطر از این سبک در فیلم های جنایی و ترسناک بسیار استفاده می شود.

این دو سبک تا حدودی افراطی هستند و بار حسی زیادی دارند ، فیلم سازان علاوه بر استفاده از این دو سبک به سبک های بینابینی نیز گرایش دارند و صحنه های مختلف را با توجه به محتوای آنها ممکن است با شدت و ضعف و در درجات مختلف به سمت تاریکی ، روشنایی یا خاکستری ببرند.

پروژکتورهای مهم و پر کاربرد

پروژکتور نور لکه ای یا اسپات لایت ( Spotlight )

این منبع نور باریکه قابل کنترلی از نور ارائه می دهد و این باریکه را آنقدر می توان باریک کرد که لکه نور روی فرد یا محل مورد نظر بیفتد. چنین منبع نوری معمولا از یک محفظه استوانه ای شکل تشکیل می شود و بازتاب دهنده ای در پشت چراغ آن و یک عدسی در جلوی آن قرار دارد. کانونی کردن و باریکه کردن نور با حرکت چراغ و در مواردی با حرکت عدسی امکان پذیر است. چراغ های لکه ای رو باز ، معمولا عدسی ندارند و باریکه پهن تری ارائه می کنند. این پروژکتور معمولا به پایه ای U یا Y شکل متصل می شود و به مدد آن می تواند بر روی پایه های بلند نصب شود. این پروژکتورها دارای قدرت های مختلف بین 100 تا 10000وات هستند.

پروژکتور فتوفلود ( Photoflood )

این پروژکتورها به صورت لامپ های نیمه کروی هستند که معمولا قسمتی از سطح داخلی آنها نقره اندود شده است. این پروژکتورها با ولتاژی بیش از ولتاژ عادی کار می کنند ( 250 تا 1000 ) و می توانند نور زیادی تولید کنند ، اما این کار به قیمت کاهش عمر و دوام لامپ تمام می شود. توان این پروژکتورها 375 یا 500 ( در نوع های جدید بالاتر ) وات است.

این پروژکتورها را به هر نوع سرپیچی می توان وصل کرد.

لامپ کوارتز ( Quartz Bulb )

این پروژکتور دارای لامپ های دو قطبی کشیده بزرگ می باشد. همچنین دارای دو درب فلزی است که به وسیله آنها می توان نور را کم یا زیاد کرد و آن را جهت داد. این لامپ حاوی رشته تنگستن در یک گاز هالوژنه چون ید یا برم است. این نورپردازها از سال 1960 رایج شدند و بسیار مورد استفاده قرار می گیرند ، زیرا نه تنها سیاه نمی شوند ، بلکه با دمای رنگی ثابتی می سوزند. جنس شیشه این پروژکتورها معمولا کوارتز است و در دماهای زیادی که از چراغ ساطع می شود ، ذوب نمی شود. این پروژکتورها سبک بوده و برای فیلم برداری در محل های مختلف به ویژه فیلم های خبری مناسب هستند. توان این پروژکتورها از 500 تا 2000 وات است.

لامپ قوس زغالی ( Carbon Arc Lambs )

این چراغ ها منبع نور بسیار قوی اما کم ولتاژ هستند. در این پروژکتور ها با ایجاد کمان الکتریکی توسط زغال های مخصوص ، صحنه مانند روز روشن می شود. این چراغ گرچه با سر و صدای زیادی کار می کند و عمر نسبتا کمی هم دارد ، اما زمانی تنها و بهترین منبع نوردهی داخل استودیو به حساب می آمد و هنوز هم وقتی به نور زیادی نیاز است ، منبع بسیار خوبی است.

پروژکتور دینکی ( Dinky )

این پروژکتور که شکل ظاهری آن به صورت استوانه بلند است ، دارای توانی برابر 1000 تا 3000 وات است. بعضی از این پروژکتورها دارای آداپتوری هستند که به وسیله آن می توان دهانه نوردهی پروژکتور را کوچک و یا بزرگ کرد.

پروژکتور کاسه ای ( Scoop )

پروژکتوری که دارای بازتابه ای بزرگ و یک لامپ لخت به قدرت 500 یا 1000 وات است و می تواند نوری گسترده و پهن ارائه دهد. از این منبع نور معمولا برای روشن کردن پس زمینه استفاده می شود.

پروژکتور گزنون ( Xenon )

چراغی پر قدرت که بین دو الکترود تنگستن آن ، در محفظه ای سرشار از گاز گزنون ، یک قوس الکتریکی تشکیل می شود.

در نورپردازی ، وسایل کمکی زیادی به کار می آید که توجه به آنها هم ضرورت دارد ، زیرا در خلق جلوه های نوری مطلوب بسیار مفیدند. دروازه که نوعی نورگیر است و در برابر منبع نور قرار می گیرد ، سبب می شود که به بخش های خاصی از صحنه نور نرسد. دیگر انواع نورگیرها هم در کاهش نور نقاط مختلف ، یا تاریک کردن بعضی نقاط دیگر موثرند و برخی از انواع آن ، سایه هایی به اشکال مختلف ایجاد می کنند. انواع پایه ها ، گیره ها ، بازوها و ریل ها در استودیو وجود دارند تا مناطق خاصی از صحنه را به روش مطلوب نور بدهند.

حرکات اساسی دوربین

اصولأ درسینما نماها به صورت ثابت واز شات معرف(مستر شاتmaster shot  )تا نما های درشت تر گرفته می شود مگردرمواردی که نیاز به حرکت دادن دوربین باشد،مثلأ برای تعقیب فرد یا موضوعی که درحال حرکت است یا کشف ومعرفی اشیا ورویدادهای جدیدی بدون قطع دوربین نیاز باشدوطبیعتأ چشمان بیننده نیز خواستار تعقیب آن است بنابراین هیچ حرکتی را بدون دلیل نباید انجام داد.

حرکات دوربین به دو دسته تقسیم می شود:

الف) حرکات دوربین روی پایه ثابت

ب) حرکات دوربین روی پایه متحرک

حرکات دوربین روی پایه ثابت

1-حرکت پن یا حرکت افقی(pan)

 چرخش دوربین روی محورثابت به طرف چپ یاراست را حرکت پن(پان) می گویند.

حرکت پن خیلی شبیه حرکت بازیگراست وتاثیرآن درروی بیننده به گونه ای خواهد بودکه مثل اینکه چشمانمان را درسطح افق برای تعقیب موضوع مورد نظر از نقطه ای به نقطه دیگر حرکت دهیم. ازاین حرکت برای حذف موقعیت های غیرضروری ومعرفی موقعیت های جدید استفاده کرد.حرکت پن باید به آرامی شروع وبه آرامی خاتمه یابد. چنانکه سوژه درکادرثابت حرکت کرددوربین بعدازاو حرکت کندودرپایان نیز اول دوربین بایستد بعد سوژه متوقف شود.بعضی فیلمبرداران به محض استارت زدن ،دوربین راحرکت می دهندودرپایان نیز به محض توقف حرکت دوربین دگمه(پاوز)را می زنند، اینکار هنگام مونتاژ مشکل ایجاد می کند . بهتراست بعد یا قبل ازحرکت دوربین حداقل 3 ثانیه در حالت ثابت فیلمبرداری شود .

2- حرکت تیلت یا حرکت عمودی(tilte)

حرکت دوربین روی پایه ثابت وحول یک محور به طرف بالا یاپایین را حرکت تیلت می گویند. تاثیر این حرکت به گونه ای است که انگار شخص بیننده چشمها یا سرش را برای دیدن یک ساختماناز بالا به پایین یا برعکس حرکت می دهد.ازاین حرکت برای دادن توجه بیشتر به عظمت وقدرت سوژه می توان استفاده کرد.به طورمثال اگردوربین درحین حرکت ناگهان بایستد ، توجه بیننده را به آن محل متمرکز می کند.اگر از لنز تله استفاده شود حرکت دوربین سریعتر به نظر می رسدوبرعکس اگر از لنز واید استفاده شود حرکت آرام ونرم دیده می شود.

3- حرکت مورب

این حرکت تلفیقی از حرکت پن وتیلت است ودوربین حول یک محور ثابت یک حرکت چپ یا راست نرمی را به صورت یک منحنی از بالا به پایین ویا بالعکس طی می کند.

حرکات دوربین روی پایه متحرک

1-    حرکت دالی این یا حرکت به طرف جلو(dolly in)

این حرکت یکی از حرکات فنی دوربین می باشدکه برای انجام آن می بایست دورشته ریل روی زمین مانند ریل قطار کارگذاشته می شودودوربین روی ارابه چهار چرخی که روی ریل حرکت می کندقرارمی گیردوبه طرف جلو حرکت داده می شود این ارابه را دالی یا تراک می گویند.حرکت دوربین روی آن باید یکنواخت ونرم باشد.تاثیر این حرکت آن است که بیننده به آرامی به سوژه نزدیک می شود.این حرکت پرسپکتیو طبیعی دارد واززیبایی خاصی برخوردار است.هنگام انجام این حرکت باید توسط دستیار فیلمبردار به طور مرتب تنظیم فاصله انجام گیرد.

2-    حرکت دالی اوت یا حرکت به طرف عقب(dolly out)

این حرکت دقیقأ عکس حرکت دالی این است وتاثیر آن این است که بیننده به تدریج از سوژه دور می شود.

3-    حرکت تراولینگ(traveling)

این حرکت یکی دیگر ازحرکات فنی وپیچیده دوربین می باشد که درآن دوربین برای تعقیب موضوع درحال حرکت به همراه او حرکت می کند.گاهی حرکت دوربین وسوژه موازی است وگاهی از هم دوریابه هم نزدیک می شوندمثلأ ازیک نمای لانگ شات به نمای مدیوم کلوز آپ می رسدویابرعکس.حرکت تراولینگ نیزبردوگونه است هم رو به جلو وهم به عقب. برای انجام تراولینگ نیز می بایست دورشته ریل موازی روی زمین مانند ریل قطار کارگذاشته می شودودوربین وفیلمبردار روی ارابه چهار چرخی که روی ریل حرکت می کندقرارمی گیردوبه طرف جلو یاعقب حرکت داده می شود .حرکت دوربین روی آن باید یکنواخت ونرم باشد.

4-    حرکت کرین و بوم(boom)

تغییر ارتفاع دوربین ازبالا به پایین یاپایین به بالا راحرکت بوم می نامندکه به وسیله جرثقیل خاصی به نام کرین یا پایه پدستال در استودیو تلویزیونی انجام می گیرد.این حرکت برای معطوف کردن توجه از نقطه ای به نقاط دیگر ویا منحرف کردن توجه بینندگان ورفتن به موضوعات دیگر استفاده می شود.درصدا وسیما بارها برای نشان دادن خیل عظیمی ازراهپیمایان ازاین حرکت استفاده شده است .بطور مثال دوربین در نمای مدیوم شات یک یا چند نفررا درحال شعاردادن نشان می دهد دوربین به تدریج عقب رفته وحرکت عمودی روبه بالا را شروع می کنددرپایان نما خیل عظیم راهپیمایان در حال شعار دادن دیده می شوند. ازکرین درفیلمهای تاریخی وجنگی سینمایی استفاده های زیادی می شودواستفاده از آن نیاز به هماهنگی ومهارت ویژه ای دارد.

قوانین حرکتی دوربین

1-     برای حرکت دوربین علتی باید وجودداشته باشد وگرنه حرکت دوربین بی معنی جلوه می کند.

2-  همیشه اول سوژه حرکت کند سپس دوربین حرکت کندودر انتهای حرکت اول دوربین متوقف شود سپس سوژه متوقف شود.

3-     قبل از آغاز حرکت دوربین یک یا چندبار حرکت را تمرین کنید سپس اقدام به فیلمبرداری وحرکت کنید.

4-  قبل از حرکت دوربین ابتدا ، وسط وانتهای حرکت را مشخص کنید وفاصله ها را تنظیم وعلامت گذاری کنیدسپس فیلمبرداری را شروع کنید وبه دستیارتان بسپارید که فوکوس را به موقع تنظیم کند.

5-  حرکت دوربین درلنز تله سریعتر ازلنزوایددیده می شود بنابر این بایددرانجام حرکت به این موضوع توجه کنید ودرهنگام فیلمبرداری با لنز تله آرام ونرم حرکت کنید.

6-     درهنگام انجام حرکت تراولینگ یا دالی برای کاهش تکانهای دوربین از لنز واید استفاده کنید.

7-  برای دوربین همیشه تکیه گاه مطمئنی ایجاد کنید.اگر روی سه پایه است آنرا محکم ببندیدواگر روی دست فیلمبرداری می کنید آنرا به طرز صحیح ومحکم بگیرید.

 دوربین فیلم برداری ( Camera )

 دوربین، وسیله اصلی ضبط یک رشته تصاویر به هم پیوسته و متوالی ،  روی نواری از فیلم است. به طور خلاصه آنچه در هنگام فیلم برداری  روی می دهد این است که:  دوربین در هنگام فیلمبرداری از هر صحنه ، با یک سرعت مشخص (  مثلا 24 قاب در ثانیه ) ، به طور متوالی عکس هایی از صحنه مورد  نظر می گیرد. این عکس ها بر روی فیلم به صورت قاب به قاب ضبط می  شوند. سپس این فیلم را در دستگاه نمایش می گذارند و با همان  سرعتی که فیلم برداری صورت گرفته ، آن را به نمایش در می آورند و  به این ترتیب به دلیل خاصیت تداوم دید در چشم انسان ، توهم حرکت  ایجاد می شود.

 امروزه دوربین های بسیاری ، در اندازه های متفاوت و قابلیت های  مختلف تولید می شود و در انواع روش ها و موقعیت های فیلم برداری  مورد استفاده قرار می گیرد.

 اجزاء اصلی دوربین

 منبع انرژی دوربین

 دوربین های اولیه کوکی بودند ، به این معنی که قبل از فیلم  برداری ، ضامن کوک را چندین بار گردش می دادند تا انرژی لازم در  فنر دوربین ذخیره شود و دوربین در موقع لزوم از آن استفاده کند.  به تدریج نیروی الکتریسیته و جریان برق جایگزین کوک شد. همه  دوربین های امروزی با برق کار می کنند. در دوربین های کوچک و  نسبتا سبک که قطع فیلم هم کوچک است ( برای مثال 8 میلیمتری ) ،  معمولا از باطری های خشک استفاده می کنند اما در قطع های بزرگ تر  فیلم ( مانند 16 ، 35 و ... ) که انرژی بیشتری برای حرکت فیلم ،  مورد نیاز است ، باطری هایی که با اسید کار می کنند ، مقرون به  صرفه تر هستند. البته امروزه دیگر از باطری های شارژی استفاده می  شود که استفاده از آنها آسانتر و بهتر است. اما در دوربین های  حجیم تر و حرفه ای تر از موتور برقی نیز استفاده می شود.

 دوربین بدون منبع انرزی کار نمی کند ، پس باید پیش از شروع به  کار مطمئن شد که انرژی لازم برای دوربین فراهم است. در دوربین  هایی که با باطری کار می کنند معمولا لامپ کوچکی هست ، که فیلم  بردار را از اوضاع باطری آگاه می کند. مثلا اگر لامپ قرمز بود ،  یعنی باطری قوی است و برای فیلم برداری مناسب است ، اما اگر لامپ  خاموش بود و یا نور آن کم رنگ بود باید یا باطری را عوض کرد و یا  آن را شارژ نمود.

 کلید سرعت

 با استفاده از کلید سرعت ، مشخص می کنیم که می خواهیم فیلم با چه  سرعتی ضبط شود.

 اگر فیلم صامت باشد ، معمولا سرعت را روی 18 قاب ( فریم ) در ثانیه تنظیم می کنند ، به این معنی که در هر ثانیه ، با فواصل  زمانی ثابت تنها بر روی 18 قاب تصویر ضبط شود. اگر فیلم ناطق  باشد معمولا با سرعت 24 قاب در ثانیه فیلم را ضبط می کنند. به  این ترتیب اگر فیلم گرفته شده را با سرعتی برابر سرعتی که آن را  ضبط کرده اند به نمایش در آورند ، حرکت ها طبیعی به نظر می رسند.

اگر بخواهند حرکت ها سریع تر از حد معمول باشند ، یعنی فست موشن  ( Fast Motion ) ، سرعت را بر روی سرعتی کمتر از آنچه در بالا  گفته شد ، مثلا 9 قاب در ثانیه تنظیم می کنند ، و لی در هنگام  نمایش با سرعتی بیشتر ، معمولا سرعت معمول به نمایش در می آورند.  و اگر بخواهند حرکت ها کندتر از حد معمول باشند ، یعنی اسلو موشن  (Slow Motion) ، سرعت را بر روی سرعتی بیشتر از آنچه گفته شد ،  مثلا 36 قاب در ثانیه ، تنظیم می کنند ، ولی در هنگام نمایش با

 سرعتی کمتر ، معمولا سرعت معمول به نمایش در می آورند.

 البته باید توجه داشت برخی از دوربین ها تک سرعته هستند ، مثلا  24 قاب در ثانیه ، در این دستگاه ها دیگر سرعت دست فیلم بردار نیست ولی در دوربین های چند سرعته باید پیش از شروع کار فیلم  برداری ، سرعت را تنظیم کرد.

 ویزور چشمی

 ویزور ، دریچه ای است که فیلم بردار می تواند ، سوژه را از داخل  آن ببیند. از آنجا که قدرت دید اشخاص مختلف با هم فرق می کند ،  برخی دوربین ها مجهز به ویزور چشمی متغیر هستند. به این ترتیب  فیلم بردار باید قبل از شروع به کار ، با گرداندن ویزور و تغییر  فاصله آن با بدنه دوربین وضعیت چشم خود را با تصویر داخل ویزور  تطبیق دهد. برای این کار ابتدا دوربین را در فاصله 30 متری از یک  سوژه قرار می دهند و با توجه به آن ویزور را تنظیم می کنند.

   فیلتر

 فیلتر ، وسیله ای است که از آن برای خوش رنگ تر شدن فیلم و نیز  تنظیم میزان روشنی و تاریکی در بخش های مختلف صحنه استفاده می  کنند. فیلتر ها انواع مختلف و موارد استفاده گوناگون دارند. فیلم  بردار باید تشخیص دهد با توجه به نوری که در صحنه موجود است (  نور طبیعی یا نور مصنوعی ) ، رنگ های به کار رفته در صحنه و ...  چه نوع فیلتری استفاده شود و در چه حالتی قرار گیرد.

 شاتر

 شاتر ، مسدود کننده ای است که در مواقع لازم اجازه می دهد مقداری  از نور سوژه به فیلم برخورد نماید. پیش از فیلم برداری ، باید  اندازه شاتر و در بعضی دوربین ها درجه شاتر را با توجه به سرعتی  که سوژه دارد تنظیم کرد. سرعت سوژه یا معمولی است مانند پیاده  روی و دوچرخه سواری ، یا سرعت زیاد است مانند حرکت اتومبیل ، و  یا سرعت خیلی زیاد است مانند حرکت قطار و هواپیما. هر چه سرعت  بیشتر می شود اگر شاتر با اندازه و عدد تنظیم می شود آن را بیشتر

 و اگر با درجه تنظیم می شود ، درجه را کمتر می کنند. البته در  بعضی از دوربین ها اندازه شاتر ثابت است و از آنها باید در فیلم  برداری از نوع خاصی از سرعت حرکت مثلا معمولی استفاده کرد.

 فیلم خام

 فیلم های خام مورد استفاده با توجه به قطع دوربین ( مثلا 8 ، 35  و ... میلیمتری ) ، از نظر ظهور و چاپ ( مثلا نگاتیو ، پوزتیو و  ریورسال ) و ... فرق دار ند و فیلم بردار باید فیلم خام درست و

 مناسب را به درستی در دوربین قرار دهد. همچنین مراقب باشد که به  فیلم نور نخورد و از بین نرود.

 کونتور

 کنتور ، مقدار مصرف شده از فیلم خام ( معمولا بر حسب فوت یا متر  ) و در بعضی دوربین ها مقدار باقیمانده از فیلم خام را نشان می  دهد و به این ترتیب فیلم بردار را از ادامه کار، آگاه می کند.

 البته در دوربین ها علامت ( مانند نوشته ) یا چراغی نیز وجود  دارد که فیلم بردار را از اتمام فیلم خام آگاه می کند.

 عدسی ( لنز )

 عدسی ها در اندازه ها و شکل های مختلف ساخته می شوند و کارشان  تمرکز اشعه های نورانی بر امولسیون فیلم است. هر لنز دو فاکتور  مشخص و مهم دارد :

 1- فاصله کانونی.

 2- دیافراگم.

 فیلم بردار باید با استفاده از یک عدسی مناسب ، صحنه را به گونه  ای فیلم برداری کند که اجزای اصلی و بخش های مهم و مورد نظر  کارگردان دارای وضوح خوبی باشند و اصطلاحا حالت فوکوس داشته  باشند.

 نورسنج

 نورسنج ، وسیله ای الکترونیکی است که شدت و میزان نور در صحنه را ااندازه می گیرد. با توجه به اندازه ای که نورسنج اعلام می کند  باید میزان باز شدن دیافراگم را تعیین کرد ، تا با این میزان نور  ورودی ، به فیلم ( با توجه به حساسیت آن به نور ) ، صدمه وارد  نشود.

 دیافراگم

 دیافراگم، که به خاطر شباهت با شبکیه چشم ، به آن شبکیه هم گفته  می شود ، میزان نور عبوری از عدسی و نوری که به فیلم می رسد را  کنترل می کند. دیافراگم مانند دریچه ای است ، قابل کنترل ، که  معمولا از تکه های نازک فلزی ، که روی همدیگر را می پوشانند ،  تشکیل می شود.

 طرز کار دوربین

 فیلم خام درون فیلمدان قرار می گیرد. فیلم با گیر کردن حاشیه  سوراخ دار ش در دندانه های چرخ دنده در حال چرخش ، در دوربین به  گردش در می آید. هز قاب فیلم تک تک با مکانیسمی شبیه چنگک که روی  سوراخ های حاشیه فیلم عمل می کند به پایین کشیده می شود. هرقاب  به مدت کسری از ثانیه ( بر اساس سرعت تعیین شده ) ، پشت شاتر می ماند ، شاتر باز می شود و عدسی فرصت می یابد تا با نوری که از سوژه می تابد ، تصویری روی فیلم بیندازد. سپس شاتر بسته می شود و قاب دیگری دوباره پشت شاتر قرار می گیرد . در این حال ، قاب های  نور خورده به کمک چرخنده در فیلمدان دیگری جمع می شوند. این کارها به طور مداوم انجام می شود ، تا فیلم خام تمام شود. برای جلوگیری از پاره شدن فیلم در اثر فشارهایی که طی حرکت ، توقف و  حرکت دوباره به آن وارد می آید ، حلقه های متحرکی را در بالا و  پایین دریچه قرار داده اند.

می‌توان به روشهای مختلف از سوژه‌های درحال حرکت تصویربرداری کرد . هریک از این روشها ، تاثیرات خوب و مشکلاتی دارند
محدودیتهای قاب بندی
دنبال کردن حرکت با لنز بسته مشکل است و جایی که قاب تصویر ، فضای کافی برای حرکت بیشتر ندارد وبسیار فشرده به نظر می‌رسد سوژه ،‌ناخواسته از محدوده قاب خارج می‌شود . بنابراین اگر قصد ندارید که بخشی از حرکت را از دست دهید ، یا باید یک نمای بازتر یا نقطه دیدی متفاوت بگیرید،‌یا باید تلاش کنید که با این محدودیت کنار بیایید و سوژه را درآن شرایط دنبال کنید . البته اگر حرکات را برنامه‌ریزی کرده باشید ،‌به طور معمول دوربین می‌تواند حرکت را در قاب خود داشته باشد.
حرکات دوربین
حرکت سوژه‌هایی که از دوربین دور می‌شوند یا به طرف دوربین می‌آیند ، بسیار ساده‌تر و راحت‌تر درقاب تصویر نگهداری می‌شود تا حرکاتی که به طور متقاطع یا عمود بر محور دید دوربین انجام می‌گیرند. هرچند به این نکته هم باید اشاره کنیم که حرکات مورب همیشه برای دید دوربین جالبتر و جذابتر است.
می‌توانید یک حرکت افقی را با چرخاندن سر دوربین دنبال نمایید . اما این اشکال وجود دارد که در پایان حرکت پان ،‌ ممکن است پیشتر از نقطه‌ای که باید درآنجا توقف می‌کردید،‌رفته باشید . تعقیب موضوع با دوربین به جلو یا عقب به نظر ساده می‌آید. البته روشهای دیگری هم هست . مثلا در آغاز حرکت ، می‌توانید به نقطه دید دوربین دیگری که با فاصله ،‌در محل مناسب دیگری مستقر شده ،‌ برش دهید . این دوربین ،‌رسیدن بازیگر را تا جلوی خود نظاره خواهد کرد .
باید بدانیم که اگر حرکت مستقیم سوژه به سوی دوربین ثابت ،‌ مناسب و با منطق و اصول همراه نباشد، غیر طبیعی و تصنعی به نظر خواهد رسید.
تغییرات نقطه دید دوربین
هنگام طراحی عمل دوربین ،‌کارگردان)) همیشه باید موظف باشد که حرکات دوربین)) به طور کامل نرم ،‌آرام و قابل اطمینان صورت گیرد. دوربین ، در حالی که نمای انتخاب شده را در قاب تصویر خود دارد ،‌ می‌تواند به طور غیر محسوس به سوژه نزدیکتر شود و به اصطلاح بخزدعمل زوم کردن آرام لنز ،‌ بسیار راحت‌تر از حرکت دوربین به جلو یا عقب است و شاید هم جایگزین مناسبی برای حرکت دوربین باشد . عقب کشیدن دوربین ،‌نیازمند مهارت تصویربردار است و باید بسیار مواظب بود که هنگام عقب کشیدن دوربین و بازتر شدن میدان دید لنز ، اشیای ناخواسته نزدیک به سوژه اصلی ،‌ درقاب تصویر دیده نشوند . بویژه زمانی که سوژه خود متحرک است ، چرخیدن به دورآن ( arching ) نیازمند تمرین بسیار است.
به خاطر داشته باشید که وقتی دوربین و سوژه ،‌هر دو در حرکتند ،‌همکاری و همراهی بسیار نزدیک این دو ،‌ ضروری و اساسی است . بنابراین ، برای مثال ،‌سرعت راه رفتن بازیگر در زمان تمرین با دوربین ،‌باید با حرکت دوربین متناسب باشد.
_شرح تصویر
1- سمت حرکت : عبور از صحنه الف) بسرعت در عرض صحنه (‌عمود بر محور دوربین) ب) به شکل مورب و مایل ج) حرکت از انتهای صحنه و مستقیم به سوی دوربین ( منطبق بر محور دوربین) که تا حدودی بیشتر طول خواهد کشید وممکن است خسته کننده به نظر برسد.
2- زوایای مایل: حرکت بین سوژه‌های با فاصله زیاد را ،‌می‌توان با حرکات مایل نسبت به محور دوربین پوشش مناسب داد.
3- از گرفتن تصاویر ناقص ( سر از تن جدا شده یا ..) بپرهیزید: تصویربرداران را از بلند شون یا نشستن بازیگرانتان آگاه سازید . در مورد ارائه تصاویر و آثار عجیب و غریب و باورنکردنی وخیالی آنها را راهنمایی کنید.